Honden centrum

Laatste nieuwe interessante informatie

  • Omgaan met het sterven van je hond

    Davy Agten
    Omgaan met het sterven van je hond
    Uiteraard geraak je sterk gehecht aan je hond. Je beschouwt hem als een onderdeel van de familie. Wanneer je harige vriend sterft, valt je dit dan ook heel zwaar. Daarom is het handig om te weten wat je kan doen om het omgaan met dit verlies wat makkelijker te maken.

    Stadia van rouw


    Aangezien je je hond doodgraag zag, onderga je dezelfde vijf stadia van rouw als bij het verlies van een familielid of vriend. Natuurlijk gaat iedereen op zijn eigen manier om met een sterfgeval maar over het algemeen ervaart men de volgende vijf stadia:

    1. Ontkenning: je weigert het overlijden te geloven.
    2. Woede: je bent kwaad dat dit jou overkomen is.
    3. Onderhandelen: je denkt dat je hond gered had kunnen worden als je andere beslissingen had genomen.
    4. Depressie: je wordt getroffen door een hevig verdriet.
    5. Aanvaarding: je legt je neer bij het verlies van je hond.


    Verwerking van het verlies


    Er bestaan een aantal tips die je helpen bij het rouwproces.

    1. In de eerste plaats moet je voldoende tijd maak om je hond te herdenken. De herinneringen verdringen is dus geen goed idee. Het is zeker niet nodig dat je je schaamt voor je verdriet.

       
    2. Vervolgens behoor je dit rouwproces af te sluiten. Dat kan door het hond te begraven en een grafteken te plaatsen. Zo kan je hem blijven herdenken maar het toont ook dat het hond nooit meer zal terugkeren. Zeker bij kinderen zal de dood van hun geliefde vriend op deze manier doordringen en kunnen ze het een plaats geven.

    3. Eens het verdriet verwerkt is, bepaal je zelf of en wanneer je een nieuw hond aanschaft. Voor sommige mensen is dit te pijnlijk maar voor anderen brengt het opnieuw vreugde in hun huis. Je bouwt dan geleidelijk aan opnieuw een sterke band op met je hond.

    Hoewel iedereen op zijn eigen manier zijn verdriet dient te verwerken, komen deze tips van pas bij het rouwproces. Belangrijk is dat je je hond altijd zult blijven herdenken aangezien het een geliefd familielid was!

    Wil je op de hoogte blijven van alle nieuwe rassen en artikelen die op de website verschijnen? Registreer jezelf hier en je krijgt elke 2 weken een update in je mailbox. Als je jezelf registreert kan je bovendien reacties toevoegen en krijg je toegang tot ons forum. Je kan jezelf altijd probleemloos uitschrijven.
geplaatst op tags: Sterfte Hond , Dood Hond , Rouwen om je hond
terug naar overzicht

19 reacties

  1. Mattijs

    rank: 22696

    Mijn lieve Dexter hebben we gisteren laten inslapen, was een erg moeilijke keus omdat je na 11 jaar heb in ons gezin te hebben gehad weet dat er een leegte komt en hij bleef dapper en vrolijk voor ons.Vorige week moest hij 's nachts 4 a 5 keer plassen en poepen wat hij in de afgelopen 11 jaar nooit heeft gedaan. 's morgens wilde hij de trap om de kinderen te begroeten bleef hij op een tree staan en plaste hij met bloed in zijn urine op de trap ook iets wat hij nog nooit had gedaan. Gelijk de DA gebeld hij mocht erg snel komen gelukkig, bleek dat hij in half jaar tijd van 7 kg (jack russel) dit was al aan de lichte kant maar hij at en dronk goed, was hij 6 ons kwijt. Toen werd er bloed afgenomen en bleek dat zijn leverwaarde boven de 1000 zat en dat was 10x te hoog. Hij heeft antibiotica gehad tegen de blaas onsteking en pijnstillers dit leek te helpen tot gister nacht weer 4x eruit en natuurlijk doe het voor je maatje maar hij leek pijn te hebben en wij wilde dat hij dat niet had omdat hij ons zoveel liefde en geluk heeft gegeven. Gister ochtend rond 9.30 is hij ingeslapen gelukkig kon mijn vrouw met me mee, We hebben erg gehuild hij was gek op auto rijden en hij dacht we gaan ergens leuk heen en nog steeds vrolijk zijn bij de DA, wat het extra moelijk maakte toen samen DA en wij uitkwamen op dat hij ondanks de pijnstillers pijn had en dit wilde we niet..hij is heel vredig ingeslapen en hij heeft geen pijn meer. Nu ons gezin nog voor het verlies van onze lieve Dexter..Ik merk dat ik in fase 3 zit, was het wel goed wat ik heb gedaan of had ik nog iets anders kunnen proberen maar mijn vrouw zegt dan heel verstanding hij heeft een goed leven gehad en hij had niet lang te leven meer en hij is gegaan op een moment dat hij nog vrolijk was en hij verdient niet om kapot te gaan van te pijn en zo kan je hem herinneren ipv de een eventuele pijnlijkere lijdensweg. Sorry voor mijn lang verhaal en dank bij voorbaat voor degene die het gaan lezen.
    geplaatst op 07-02-2017 om 20:01
  2. hello

    rank: 217

    pruts hadden ze een jaar voor ik geboren was gekocht en hij si 12.5 jaar geworden
    hij blijft voor euwig in mijn hart
    EMO 14
    geplaatst op 21-10-2012 om 18:08
  3. hello

    rank: 217

    pruts hadden ze een jaar voor ik geboren was gekocht en hij si 12.5 jaar geworden
    hij blijft voor euwig in mijn hart
    EMO 14
    geplaatst op 21-10-2012 om 18:08
  4. hello

    rank: 217

    een week geleden hbe ik mijn malteser moeten inslapen
    hij was 12.5 jaar en de leifste hond dat je maar kon wensen
    pruts: ik was je kindje en ik mis je hard
    geplaatst op 21-10-2012 om 18:03
  5. hello

    rank: 217

    een week geleden hbe ik mijn malteser moeten inslapen
    hij was 12.5 jaar en de leifste hond dat je maar kon wensen
    pruts: ik was je kindje en ik mis je hard
    geplaatst op 21-10-2012 om 18:03
  6. Dilleke

    rank: 619

    Inmiddels heb ik nog meer droevig nieuws. Een week na onze wintervakantie is ook onze lieve Nicky overleden. Ze was al bijna twee jaar wat aan het sukkelen met de gezondheid: lekkend hartklepje, reuma, ... Na haar ochtendwandelingetje annex sanitaire stop kwam ze binnen en kreeg op korte tijd 4 epileptische aanvallen. In overleg met onze DA hebben we besloten haar te laten rusten. Het beestje was óp. Mijn man had altijd gezegd: als ik met pensioen ga wil ik een hond. Nicky kwam 14 jaar te vroeg, Floor een druppel later zoals Alfred Jodocus Kwak. En 2 weken vóór het pensioen van Manlief waren we terug met ons tweetjes. Het is vechten tegen onszelf om niet al onmiddellijk een nieuwe hond te nemen. We weten dat we er nog niet aan toe zijn, want ons verdriet is nog te groot. Maar of er een nieuwe hond komt? Wat een vraag!
    geplaatst op 03-05-2012 om 21:08
  7. labradorlover

    rank: 59

    sterkte aan al deze mensen die hun trouwe vriend(in) hebben verlorenEMO 2
    geplaatst op 02-05-2012 om 17:15
  8. strandjuttertje

    rank: 3790

    we hebben ons frans bulldogje Roxanne 6jaar bij ons gehad een lief hondje dat zo graag bij ons was.maar plots in een paar dagen veranderde ze helemaal: lusteloos,niet meer willen eten en daar maar in haar mandje liggen.Naar de dierenarts getrokken , bloed laten afnemen , en de conclusie was een falen van de nieren,waarschijnlijk door een infectie, het heeft niet mogen baten met de medicatie,we hebben haar laten inslapen/het is allemaal zo vlug gegaan , mijn dochtertje was erbij ,en we vergeten nooit meer de blik in haar oogjesEMO 2we hebben haar nog elk een zoentje gegeven en minuten later stonden we allebei te wenen op de stoep buiten.we hebben haar laten cremeren en nu staat op de kast een urnetje met haar foto erbij . het verdriet is wat gesleten maar gaat eigenlijk nooit helemaal weg.hebben nu terug een bulldogpuppy , Zita, omdat dit een nieuw doel was voor onze dochter, ze kan terug voor een hondje zorgen. Onze Roxanne vergeten we nooit
    geplaatst op 05-12-2011 om 22:51
  9. Nijntje

    rank: 273

    Na 15,8 jaar heb ik mijn trouwe vriend moeten laten inslapen. Het was een van de moeilijkste keuzes die ik moest maken.
    Hoewel het me heel veel pijn deed,Ik heb beslist om bij hem te blijven tot hij ingeslapen was. Ik kon het niet over mijn hart krijgen mijn lieve vriend daar alleen achter te latenI tot het voorbij was. Na al die jaren van trouw was dat het laatste dat ik voor hem kon doen: erbij zijn tot het einde.
    Ik mis hem nog elke dag: er is telkens wel iets dat me aan hem herinnert en hoewel ik dan aan onze mooie momenten samen denk, word ik soms heel verdrietig.Ik heb hem laten cremeren en nu staat zijn urne op onze kast samen met z'n mooiste foto.
    Hij zal altijd een speciale plek behouden in mijn hart.
    geplaatst op 19-11-2011 om 19:56
  10. Dilleke

    rank: 619

    Twee jaar nadat Nicky ons adopteerde door onze garage binnen te sluipen toen haar baas haar aan de kant van de weg achterliet, haalden we voor haar een vriendinnetje uit het asiel: Floor, een nestoverschot van 8 maanden oud. Eind mei hebben we haar op 12-jarige leeftijd moeten laten inslapen nadat ze ernstig ziek werd. Onze DA had niet eens wachtdienst dat weekend, maar had ons zijn privé-nummer gegeven "voor het geval dat". Hij wilde niet dat we bij nacht en ontij naar een vreemde DA moesten sollen met onze lieveling. Toen we hem belden, stelde hij voor naar ons huis te komen zodat ze in haar eigen omgeving kon inslapen. Hij had het er zelf moeilijk mee. Enkele dagen later hebben we een gedenkbloemperkje aangelegd op het plaatsje waar ze altijd in de zon ging liggen. Ze hield bijzonder van onze vakanties op de Wadden omdat ze daar een groot strand had waar ze veel kon lopen, en van heidelandschappen (ze was uiteindelijk wel een munsterlander , dus dat was haar biotoop). Daarom koos ik voor zeegras en heideplantjes, aangevuld met zeeastertjes. Een paar weken geleden kwam ik in een Aveve-centrum en zag een beeldje dat sprekend op Floor leek. Zelfde model, zelfde houding. Ik in tranen. Ik heb het gekocht en tussen "haar" bloemetjes gezet. Als ik nu door de tuin loop kan ik weer even over haar hoofdje wrijven. Dan doe ik een praatje met haar en ja, af en toe komen de tranen weer. Ook mijn man gaat dagelijks even bij haar staan praten. Vooral nu het met Nicky niet goed gaat zijn het weer moeilijke tijden. Zo kort na het eerste grote verlies kans lopen op een herhaling doet pijn.
    geplaatst op 19-11-2011 om 00:53
  11. GinaQuincy

    rank: 198

    Mijn zus ving altijd afdankertjes op dus ook Sandy een bastaardteefje van een familielid die van haar af wilde. Zij kwam met 3 jaar bij mijn zus en zwager en is uiteindelijk 15 geworden. Na haar dood kwam Terry, een bastaardpup van 4 maanden uit een nestoverschot, want ze vonden haar vastgebonden aan een boom. Terry groeide bij mijn zus en zwager en hun twee kinderen en werd een vrolijke en eigenlijk ook wel een verwende maar gelukkige hond. Vijf jaar geleden werd Terry plotseling heel ziek, braken en kwijlen. Mijn zwager is met spoed naar de dierenarts gegaan, maar helaas hij kon niets meer doen. Terry is daar overleden. Mijn zus in tranen natuurlijk. Door dit voorval realiseer ik me al te goed dat je dierbare vriend er plotseling niet meer kan zijn. Ik hoop dat ik zo lang mogelijk van Quincy mag genieten en ik wens veel sterkte aan hen die hun maatje veel te vroeg verloren hebben.
    geplaatst op 17-11-2011 om 15:04
  12. smiling

    rank: 6344

    Ik haalde Bo op 1jaar bij mensen die haar moe waren. Zij was een droevige hond die nooit had leren spelen en altijd in de bench zat. Ikzelf was toen pas gescheiden en al snel werden we dikke maatjes. Zeker als de kinderen bij de papa waren was zij mijn troost. Zij werd een vrolijke, open hond die overal waar we kwamen mensen aantrok alsof ze een lichtje was. Na 2 maanden kreeg ze erfelijke staar en was ze op 1 maand tijd blind. Maar dat kon onze pret niet bederven. We gingen naar de zee, maakte uitstapjes en overal ging ze mee naartoe. Toen ik haar 8 maanden had werd ze ziek, overgeven, diarree, hoesten. Virale infectie zei de dierenarts, na een week weer andere medicijnen. De 3de week wist ik dat er iets ernstigs mis was en ik ging naar een andere da. RX gaf een zeer wazige schijn rond de maagstreek. Alleen een operatie kon uitslag brengen. Een uur later belde de da mij op en vertelde dat ze zeer uitgebreide leverkanker had. Ze had dit nog nooit gezien bij een hond van 19maanden. Ik ben afscheid gaan nemen terwijl ze nog onder narcose was. Haar wakker laten worden om dan te laten inslapen was wreed voor haar. Dit is een jaar geleden, ondertussen heb ik terug een andere hond. Maar de band die ik met Bo had was uitzonderlijk en zeer intens. Ik mis haar nog steeds en denk nog geregeld aan die dag bij de da toen ze haar hoofd op mijn been legde, alsof ze wou zeggen vaarwel maatje: ik moet gaan EMO 17 Maar zij heeft mij geleerd wat onvoorwaardelijke liefde is. Ze was een lichtje op aarde
    geplaatst op 16-11-2011 om 22:04
  13. Thom

    rank: 3475

    8 jaar mochten wij van jou genieten en wisten niet dat jij het laatste half jaar erg ziek was, dat hoef jou baasje niet te weten en dat liet jij ook niet merken tot je niet meer wilde eten en wij langs de dokter gingen voor advies. Na wat bloed onderzoek en testjes was je eigenlijk niet meer te reden en de enige oplossing was jou uit je lijden te verlossen, de K***** was al te ver gevorderd.

    Rose hebben we 21 oktober laten inslapen.

    Rust zacht lieverd
    geplaatst op 16-11-2011 om 10:59
  14. Nele86

    rank: 25

    Wij kregen Casper voor de sint toen ik een jaar of 10 was... Wat was dat een verrassing! Mijn broer en ik waren al eeuwig aan't zeuren voor een hondje en daar was hij dan EMO 4 Uiteraard een klein beetje later dan alle andere cadeautjes, maar hij is het beste cadeautje dat we ooit gekregen hebben! Hij was altijd een lieve, meegaande hond, en zelfs in zijn laatste jaren genoot hij er nog van achter een balletje aan te zitten EMO 1 't was een echte 'fletser' en geliefd door iedereen. Een viertal jaar geleden werd hij ziek en hoewel ik dacht dat zijn hoesten eerder een ouderdomskwaaltje was, bleek zijn hart echter totaal versleten te zijn. Ik heb spijt dat ik niet eerder naar de dierenarts gestapt ben, dan had ik het misschien nog wat kunnen rekken... De dierenarts vertelde ons dat Casper uiteindelijk zou stikken in zijn hoest en dat hij met medicatie nog hooguit een paar weken te gaan had... Hij zag af en dat wilde ik niet. Ik wilde niet dat hij zou stikken. Ik heb toen een heel moeilijke keuze genomen, maar misschien was het zo wel het beste...
    geplaatst op 15-11-2011 om 23:43
  15. jacq1970

    rank: 446

    Ik heb afgelopen donderdag mijn hond Samara in laten slapen en het is erg moeilijk maar een andere beslissing had ik gewoon weg niet.. de pijnstillers deden hun werk niet meer en mijn dieren mogen geen pijn hebben... dus dan blijft er maar 1 beslissing over en dat is inslapen.
    Makkelijk gezegt maar ga er nar aanstaan, vorig jaar heb ik mijn jack russel Tyson ook in moeten laten slapen, hij had kanker en het ging ook niet meer... nu heb ik nog 1 hond en die is 4,5 jaar en die gaat hopelijk nog heel veel jaar mee.... en nu ben ik bezig om haar zo goed mogelijk en zo stabiel mogelijk door deze periode heen tekrijgen en het lijkt goed tegaan, ze doet het erg goed tot nu toe.
    Ik heb er vrede mee dat ik de 2 andere heb moeten laten inslapen maar vind het erg wennen, het is stil en leeg in huis, het huis is zijn ziel kwijt en die moeten we weer even vinden...
    geplaatst op 15-11-2011 om 21:49
  16. hettyheijden

    rank: 8556

    Mijn Botje heb ik 16 jaar gehad, ze was mijn beste vriendin. En ik heb zo ongelooflijk veel van haar gehouden, maar op het laatste moment was ze zo ziek, en ze had zoveel pijn. Ik kon niet anders dan haar uit haar lijden verlossen. En nog probeerde ze uit alle macht te blijven leven. En het is dubbel, maar ik heb er goed aan gedaan om in de eerste plaats aan haar te denken, ondanks het verdriet van verlies, ik ben blij dat ik de keuze kan maken voor haar om haar te laten inslapen, en haar tot op het laatste moment (ze was doof en blind) een hondwaardig bestaan heb gegeven. Ze zal altijd een heel speciale plek in mijn hart hebben.
    geplaatst op 15-11-2011 om 21:11
  17. nicoline

    rank: 7697

    Ik denk als er kinderen zijn dat het verdriet nog veel groter is.
    Je krijgt ook te maken met het verdriet van je eigen kindje.
    Zelf heb ik 2 oppaskindjes en dat verdriet van die 2 was echt heel erg.
    Ik kreeg vlak na het overlijden van tessa van alle buurtkinderen tekeningen.
    Dat was zo ontzettend lief en ontroerend.
    Ze wilde ook van alles weten.
    Nu nog praten we wel eens over Tessa.
    geplaatst op 15-11-2011 om 20:56
  18. nicoline

    rank: 7697

    Ik herken veel in de 3 fase,van had ik maar zo of zo gedaan.
    Ik weet dat ik het niet anders had kunnen doen,maar o wat voel ik me schuldig.
    We hebben Tessa nu 1.5 geleden en de pijn lijkt maar niet te slijten.EMO 2
    De herrineringen doen nog zo,n pijn.
    geplaatst op 10-11-2011 om 20:28
  19. mijnami

    rank: 394

    Na al die jaren heb ik nog steeds heel veel verdriet om mijn lieve hond.Het is al stukke minder maar af en toe breekt het me toch weer uit.Het heeft ook een enorme inpact gehad op mijn zoontje.
    geplaatst op 08-11-2011 om 20:04
Lees hier de laatste reacties van onze leden op dit artikel. Zelf interesse om te reageren op dit artikel?
Maak snel een eigen account aan! of Meld je hier aan.
Download nu GRATIS:
"De perfecte hond"
even geduld
sluiten x